Boşluktaki Tanrıma Güzellemeler

hayatı siktiret dostum. kuru yaşanmışlığı. sanat yapmak için buradayım. ruhlarınıza işlemek için, deliliğimi bir salgın gibi yaymak için ruhlarınıza. karıncalanmış bir organ hissi yaratmak için buradayım; fikirlerinize. saldırıyorum. gülümsüyorum ve bekliyorum. gökyüzüne bakıyorum van gogh ile birlikte. onun görebildiklerini görüyorum artık. göremediklerini ise ben gösteriyorum. ruhlarınızı emerek yaşıyorum ben. yemeğe ihtiyacım yok. sigaraya belki. ama ruhlarınızı emiyorum her birinizin, bilgilerinizi, hayallerinizi, acılarınızı umutlarınızı sömürüyorum. doğduğunuz andan itibaren bana hizmet ediyorsunuz. uzun düzlüklerde mutlu çocukların şarkılar söyleyerek koşmadığını bilecek kadar çok yaşadım. sunakları ya da adakları arzulayan bir tanrı yok. her varlık gibi onunda doyurması gereken bir şeyi var ama bunu koyunlarla yada ineklerle yapmıyor. bunu benim yöntemimle yapıyor; daha canice ama evet öyle. sizi öldürüyor ve 80 sene beslediğiniz, bilgeliğinizi pişirdiğiniz o ruhu sizden alıyor. milyarlarca ruh. emiyor onları. kendi kozmozunu ancak böyle doldurabiliyor. peki kimler cehenneme gidiyor dersiniz? aptallar, cahiller, kendilerine verilen bu yaşamı sadece kuru ibadetle dolduran beyinsizler! dahiler, filozoflar, felsefeciler, sorgulayanlar ve delirenler cennette dostlarım!

"hey!" diyorum, "vincent,". "dalgalanan gökyüzünün ardında gizlenen tanrının bize göz kırptığını görebiliyor musun ? şu derin maviliklerin ardında kıkırdayan tüm o sonsuz kayıp ruhları?"
"bunu çizeceğim" diyor. "bu patlayan gökyüzünü çizeceğim tugay"




--------------------------



sadece buradayım işte. hiçbir amacı yok. hiçbir mahiyeti yok. kelimelerimi döküyorum. duraksıyorum. gözlerimi kapatıyorum, yenilerini yakalıyorum ve tekrardan döküyorum. burası benim en kıymetli çöplüğüm.

bir şeylerin farkında olmak ne kadar korkunç. daha iyi bir terim var mı sizce? yani nasıl sunabilirim ki bunu. "korkunç" işte. salt. hayatın kendisini yaşayan insanlar için bir geri sayım bu. farkına vardığın andan itibaren ölüme bir adım daha yaklaşıyorsun. paradoks. geriye doğru adım atamazsın. kurtulamazsın artık bu farkındalıktan. başka bir kişiye aktaramazsın. gözlerin kanlıdır ve hiç kimseye bunun nedenini söyleyemezsin. kaçış yok. durmana izin vermiyor. onun zehirli kucağına doğru yuvarlanıyorsun. bu esnada şiir yazıyorsun, kitap okuyorsun, otuz bir çekiyorsun ama bunun hiçbir değeri yok onun gözünde!
o kadar sıradanlaşıyor ki..  nefes alıp verişin gibi. kalp atışların gibi. ensende bu yazıyı okurken seni izleyip küçük bir kahkaha atan tanrın gibi. seğiren bir parmak gibi olağan...

her neyse. bu taslağı yarıda keserek sunuyorum. çünkü biliyorum ki kimse ne anlatmaya çalıştığımı siklemiyor.


buruşmuş sigara paketindeki son dalın insan üzerinde yarattığı o "bitme" duygusunu ve kaçınılmaz yalnızlığın getirisi olan sahiplenme hissini seviyorum. tıpkı benim gibi. o pakette bekleyen son dal benim. ve günü gelecek birisi tedirginlikle içine çekecek beni.
ruhumu göğe üfleyecek ve öldürecek -nihayet




-------------------------------



bir sabah uyandığımda gitmiştin. hiç kabullenemeyeceğim bir gerçek olarak acılarını bırakmıştın yastığın altına. bir kitabın ön söz sayfasını koparıp arkasındaki boş kısma şunu yazmıştın:
en sevdiğim şiir sendin,
sadece benim bildiğim bir dilde
yazılmış iki üç satır.
ve o şiir
bitti.

ağlamanın olanaksız kılındığı anlardandı. anlamanın.
beklentisiz, oradaydım işte. kıpırtısız. donuk. mat. "siktiğimin iki yılı" dedim içimden, "o siktiğimin 2 yılına bir ömür yetecek kadar hayal sıkıştırmıştık biz, bir ömür yetecek kadar anı"

"neden" diye sormadım hiçbir zaman. "nasıl" diye sordum daha çok. "nasıl başarabiliyorsun bunu?"

akşamına kadar çık-a-madım yataktan. akşamı bir şişe içki almaya gittim. eve geri geldiğimde duvarların ağladığını gördüm.
camların hakaretler yığdığını bana. yatağın sol kısmında hala onun bedenin şeklinin olduğunu gördüm. bozulmadığını, fosilleştiğini hatta. yatağa girmedim. yere oturdum. bardak yoktu. rus üretimi bu içkiyi gırtlağımdan içeri boşalttım. ruhunu gırtlağımdan içeri boşalttım. göz yaşlarımı. hepsini tek bir seferde öldürdüm.

en sevdiğim rujunu gördüm yatağın altında.
ve birkaç  göz yaşının saklandığını.
bunun ne demek olduğunu hiçbir zaman bilemeyeceğim.







--------------------


ne zaman başlayacağız. parti ne zaman başlıyor. karanlık üzerimize düştü. mutsuz olmak istiyoruz. gerekçe elbette sağlam.acı ruhu doyuran tek hormon belkide. sıkılıyoruz. düşüncelerimiz yok. beynimiz boşlukta sallanırken bir şeylerin içine ediyoruz. adrenaline açız. bir şeylerin gelmesini bekliyoruz. bir şeylerin gerçekleşmesini. imkanı yok. burada olmaz. yanlış yerdeyiz. yanlış zamandayız demiyorum! çünkü zaman tanrının kendisi, o koca ruhun sektesi zaman. 1000 yıl evvel olduğu gibi 1000 yıl sonra da zamanın içini dolduracak varlıklar-ız. şekiller değişecek, boyutlar, ama o lapa zaman hep aynı kalacak.
koltuğumda oturuyorum. hayır, gelecek vaat etmiyor. ayağa kalkıyorum ve olduğum yerde sigaramı içiyorum: mümkün değil. kitaplığa bakıyorum. yazılmış bir kitap bitmiş bir hayattır. yaşanmış bir hayat yazılmayı bekleyen bir kitap..
bir kitabı alıyorum elime. sayfalarını karıştırıyorum. onun bana hediye ettiği bir kitap. kokusu sızıyor sayfalardan. kokluyorum. bir an dehşetle kapatıyorum kitabı. ya kokusu eksilirse? ya ondan bana kala son şey olan bu koku biterse bir gün, diye panikliyorum. bunu düşünürken buluyorum kendimi daha sonra. kendimi çok sonra intihar etmeye hazır bulduğumda o koku burun deliklerimden içeri sızıyor. bunu biliyorum.




----------------------


Karanlığa olabildiğince yaklaşıyoruz. Bir düşüş'ün sonuna geliyoruz. Yere çakılmak üzereyiz ve bunun nasıl gerçekleşeceğini kestirmemiz mümkün değil. Tanrı kutsal kitapları ve peygamberleri gönderdi, insanların tepkisini ölçtü, son düzenlemeleri yaptı, oyununu sundu ve asıl perde için geri çekildi. Son peygamberi buna elçilik yaptı. Muhammedin doğuşu, İnSAn oğlunun sonunun başlangıcıydı. Muhammed öldükten sonra ki yüzyıllarda insanlık "kutsal" ı yanlış algıladı-yargıladı. Büyük hatalar vardı. Tanrı buna müdahale etmek isterdi elbette,ama "son peygamberi gönderdim" dedikten sonra bir peygamber daha göndermesi onun en büyük fiyaskosu olurdu. sonunu bildiği bir filmi izliyordu tanrı ve çok sıkılmıştı. adımlarını karanlığın gölgesinde silikleştirdi. kanseri, ölümü, teri, açlığı, hırpalanışı ve tecavüzü sundu. tanrı kötüydü. tanrı evrenin kendisiydi. boşluktu. zamandı. olmak istemediği her şeydi. 10 cm genişliğinde bir amı sikmekle aynıydı tanrının tatminsizliği. o kadar kudretliydi ki bu ona yorucu geliyordu. anlamsız. karanlık. sessiz. hissiz. boşluğunu, yani kendisini, yani o tapılası yalnızlığını nebze olsa doldurmak istedi. "ol" demedi. kendine arkadaş yaratıyordu. melekler kuldu. şeytan düşman. tanrı  insanı öne sürdü, onu övdü, şeytana haykırdı ve "İNSAN SENDEN DAHA ÜSTÜN" dedi. ateşin üstüne toprak atarsan, ateş söner, bile demişti. ve sundu en iyi dostunu dünyaya. boşluğundan kurtaracak, his katacak kendine, yalnızlığını titretecek bir dostu. "ol" diyemezdi. günlerce uğraştı. aylarca. yıllarca. her insanı özenle yarattı, dünya üzerinde yaşamış veyahut yaşayacak her insanı... down sendromlusunu da, kanserlisini de, güzelini de. mükemmel halin imkansızlığı. hata ve kusur olmalıydı.

insan, sadık değildi.
ve tanrı tüm öfkesiyle düşüşü başlattı. uyardı, kitapları ve peygamberleriyle. "ikra" dedi. insanlar kabul buyurmuş gibi yaptı. kimi gerçekten içinde hissetti tanrıyı. kimi göstermelik. kimi para için, rant için, kim ölesiye yanındaydı dostunun.
"yüce, dokunulmaz" dan ziyade, "bizden biri, sevgili" diyenleri vardı.
tanrıyı sömürdü insanlık.
onu öldürdü.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder